user_mobilelogo

Puszka

Szczegóły

Puszka do napojów - rodzaj opakowania, używanego w przemyśle spożywczym, głównie piwowarskim oraz napojów chłodzących do przechowywania napojów.

Historia

Pomysł wykorzystywania metalowych puszek do przechowywania napojów wywodzi się z USA z czasów prohibicji. Po jej zakończeniu w 1933 r. Gottfried Krueger, piwowar niemieckiego pochodzenia jako pierwszy rozlał testowo swoje piwo do 2000 puszek wyprodukowanych przez firmę American Can Co. Firma ta prowadziła wówczas zaawansowane badania nad nowymi powłokami wewnętrznymi, które nie powodowałyby reakcji chemicznych w zetknięciu z napojem, zachowywały jego smak i były dostosowane do zawartego w piwie i innych napojach dwutlenku węgla. Do tej pory metalowe puszki służyły głównie do przechowywania mięsa i warzyw jako racji żywnościowych dla wojska. Po dokonaniu niewielkich poprawek firma American Can Co. opatentowała linię do rozlewu piwa pod nazwą Keglined i 24 stycznia 1935 r. trafiło do sprzedaży piwo Krueger's Cream Ale oraz Krueger's Fines Beer z browaru Gottfried Krueger Brewing Company w Newark. Piwo to rozlane zostało do puszki o pojemności 0,33 l wyprodukowanej z blachy. Ważyła ona 100 gramów czyli ok. 4 razy więcej niż nowoczesne puszki z aluminium.
 
W 1959 roku Ermal Cleon Fraze uzyskał w Urzędzie Patentowym USA patent (nr. 3.349.949) na wzór puszki, jaki znamy obecnie: z zawleczką (nazywaną kluczykiem) i nacięciem na wieczku ułatwiającym jej otwieranie. Na rynku cywilnym pierwsze napoje bezalkoholowe w takich puszkach - R.C. Cola i Diet-Rite Cola (obydwa wyprodukowane przez Royal Crown Cola) zaczęto sprzedawać w 1964 roku.
 

Recykling

Puszki do napojów wykonane z aluminium w całości nadają się do recyklingu. Wiele firm zajmujących się obrotem surowcami wtórnymi prowadzi ich skup.
 
W Polsce odzyskuje się dużo puszek aluminiowych (72,5% w 2010 roku). Polska już dziś spełnia zalecenia Unii Europejskiej przewidywane do wdrożenia w krajach członkowskich do roku 2014 - 50%. Zawdzięczamy to po części samorządom, które w wielu gminach uwzględniają puszki aluminiowe w programie segregacji surowców wtórnych. Przyznać jednak należy, że duży udział w tak wysokim procentowo recyklingu ma cena skupu puszek, która jest atrakcyjna nie tylko dla osób pozbawionych pracy.
 
Korzyści płynące z recyklingu aluminiowych puszek po napojach:
 
Edukacja ekologiczna: puszka, jako opakowanie popularne wśród młodzieży i przede wszystkim łatwe do odzysku, jest świetnym pretekstem do edukacji ekologicznej.
Zasoby naturalne: użycie 1 tony aluminium z odzysku pozwala oszczędzić 4 tony boksytu i 700 kg ropy naftowej.
Energia: odzyskując aluminium ze złomu oszczędzamy 95% energii potrzebnej na wyprodukowanie aluminium z rudy.
Ochrona środowiska: recykling aluminium umożliwia obniżenie zanieczyszczenia powietrza o 95% oraz wody o 97% w porównaniu z produkcją aluminium z rudy. Recykling to także zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych o 95%. Odzyskując puszki aluminiowe zmniejszamy ilość odpadów w naszym otoczeniu i na wysypiskach.
Pieniądze: za kilogram puszek (około 67 puszek 0,33l lub 53 puszki 0,5l) każdy może uzyskać w skupie około 4 zł.
Ekonomia: recykling aluminium zwiększa niezależność surowcową kraju, tworzy dodatkowe miejsca pracy w skupie i przetwórstwie, generuje kolejne dochody.
Koszty produkcji: produkcja wtórnego aluminium kosztuje o 60% mniej niż produkcja aluminium z boksytów.
Istnieją też identycznego wzoru i pojemności puszki stalowe. Z aluminium jest w nich wykonane jedynie wieczko z zawleczką do otwarcia puszki. Puszki stalowe też nadają się do recyklingu, i to bez względu na fakt, że są wykonane z dwóch różnych metali, których rozdzielenie jest ekonomicznie nieopłacalne. W procesie recyklingu puszek stalowych, aluminium z wieczka spełnia rolę niezbędnego odtleniacza.

Butelka

Szczegóły

Butelka - rodzaj naczynia, najczęściej szklanego lub z tworzywa sztucznego, rzadziej metalowego czy ceramicznego. Ma kształt walca zamkniętego u dołu, a u góry stożkowato zwężającego się tak, że otwarty wylot butelki - szyjka - ma znacznie mniejszą średnicę, niż średnica walca. Służy najczęściej do przechowywania różnego rodzaju płynów - napojów: wody, mleka, napojów alkoholowych itp. Butelki zatykane są metalowym kapslem, zakrętką lub korkiem, zapobiegającym wylewaniu się płynu z butelki podczas transportu, a także zabezpieczającym płyn przed kontaktem z powietrzem, który w większości przypadków wpływać może negatywnie na przechowywaną zawartość.

 
Standardowa butelka wina ma pojemność 0,75 litra; Francuzi stworzyli nazewnictwo butelek o pojemnościach innych niż standardowe, opierając się częściowo na imionach biblijnych królów, i tak:
 
  • Magnum : 1,5 litra (2 standardowe butelki)
  • Jeroboam : 3 litry (4 butelki)
  • Roboam : 4,5 litra (6 butelek)
  • Matuzalem : 6 litrów (8 butelek)
  • Salmanasar : 9 litrów (12 butelek)
  • Baltazar : 12 litrów (16 butelek)
  • Nabuchodonozor : 15 litrów (20 butelek).
W Polsce natomiast dość rzadko spotykane małe butelki wina, o pojemności 0,375 litra, nazywane bywają "małpkami".
 
Standardowa butelka wódki ma w Polsce pojemność 0,5 litra, ale spotykane są także "setki" (także nazywane "małpkami") 0,1 litra, a także butelki 0,2 i 0,7 oraz 1,0 litra, czasem - jeszcze większe. Przed wejściem Polski do UE powszechne były butelki 0,25 ("ćwiartki") oraz 0,75l.
 
Standardowa butelka piwa ma w Polsce pojemność 0,5 l (rzadziej 0,33 lub 0,66 l). W latach siedemdziesiątych spotykane było także piwo w butelkach 0,355 litra, czyli 12 fl oz (12 uncji objętości), przeznaczonych na eksport do krajów anglosaskich.
 
Woda mineralna w szklanych butelkach bywa w handlu w butelkach 0,33 lub 0,5 litra, mleko i przetwory mleczne (tam, gdzie nalewa się je jeszcze do szkła - charakterystyczne szerokie szyjki) 1,0 (mleko) lub 0,25 l (śmietana), czasem 0,5 l (inne przetwory mleczne).
 
Sprzedawane w aptekach leki w postaci płynnej nalewane są najczęściej do butelek i buteleczek z ciemnobrązowego szkła o metrycznych pojemnościach od 0,05 aż do 1,00 litra i większych.
 
W ostatnich latach istotnie wzrosło znaczenie i zastosowanie butelek plastikowych, najczęściej typu PET, z plastikową zakrętką zamiast korka lub kapsla, jednorazowego użytku - tanich, lekkich i wygodnych w użyciu.

Opona

Szczegóły

Opona pneumatyczna – zewnętrzna część koła o przekroju otwartym, nakładana na felgę lub obręcz i wypełniana powietrzem (lub innym gazem) pod ciśnieniem. Jest elementem pojazdu kontaktującym się z podłożem, zapewnia przenoszenie ciężaru pojazdu, sił napędu, hamowania i skrętu, a także podstawową amortyzację w czasie jazdy.

Rodzaje opon ze względu na kształt bieżnika:

  • slicki – opony całkowicie gładkie lub z bardzo delikatną rzeźbą bieżnika. Spośród wszystkich typów opon mają najmniejsze opory toczenia. Stosowane głównie w wyścigach samochodowych i motocyklowych, w kolarstwie torowym i szosowym na suche, gładkie nawierzchnie. Tego typu opony samochodowe i motocyklowe zawodzą na nawierzchniach mokrych, gdyż nie odprowadzają wody spod opony, co może prowadzić do aquaplanacji (hydroplaningu). Natomiast opony rowerowe, ze względu na ich małą powierzchnię styku z podłożem oraz dużo większy nacisk i relatywnie małe prędkości, nie ulegają zjawisku aquaplanacji, mogą więc być stosowane także na mokrych nawierzchniach.
  • rowkowe – opony z układem płytkich rowków, które nie zmieniają zbyt mocno oporów toczenia, zapewniają lepszą przyczepność koła niż opony typu slick i ułatwiają odprowadzanie wody z powierzchni opony. Znane są modele z rowkami równoległymi do kierunku jazdy i skośnymi. Rowki skośne lepiej odprowadzają wodę, ale mają też nieco większe opory toczenia niż równoległe. Opony rowkowe są powszechnie stosowane w kolarstwie szosowym, w rowerach miejskich i ogólnego użytku.
  • klockowe – opony z wydatnym bieżnikiem przypominającym nieco vibram. Są powszechnie stosowane w rowerach górskich i samochodach terenowych. Jest ich bardzo wiele odmian: od tzw. semi-slicków – mających w miarę gładką powierzchnię czołową i duże klocki na brzegach, co jest rodzajem kompromisu między oporami toczenia i przyczepnością przy jeździe w terenie o zmiennym rodzaju podłoża, po opony błotno-piaskowe – mające bardzo wydatne i dość rzadko rozmieszczone klocki, których zadaniem jest "wgryzanie się" w grząskie i mokre podłoże, i które charakteryzują się bardzo dużymi oporami toczenia na bardziej twardych podłożach. W rowerach przy tym rodzaju opon często stosuje się inny bieżnik w oponie na koło przednie i tylne.
  • kolcowe – opony z metalowymi kolcami, które służą do jazdy po śniegu i lodzie. W rowerach górskich są one też dość często stosowane do zjazdu również w sezonie letnim. Rowerzyści majsterkowicze robią je sami z odpowiednio dobranych blachowkrętów i starych lub specjalnie kupionych opon.
  • deszczowe – opony ze specjalnie dobranym wzorem bieżnika zapewniającym bardzo wydajne odprowadzanie wody spod koła i zabezpieczającym przed poślizgiem.
  • błotno-śniegowe – opony wykonane zazwyczaj z bardziej miękkich gatunków gumy, zaopatrzone w specjalnie wyprofilowany bieżnik zapewniający dobrą przyczepność na śniegu i błocie pośniegowym.
  • nordyckie - opony przystosowane do jazdy w bardzo zimnych warunkach (w Polsce używa się też nazwy opony lodowe). Najbardziej popularne są w Rosji i państwach skandynawskich. W stosunku do opon zimowych bieżnik posiada budowę kierunkową oraz więcej lameli, które są gęściej umiejscowione. To pozwala na lepszą trakcję na lodzie i śniegu
 

Trwałość opon

 
Opony ulegają zużyciu w wyniku ich eksploatacji, powodującej przede wszystkim mechaniczne ścieranie się bieżnika. Przydatność i dopuszczalność użytkowania opony w tym kontekście jest zależna przede wszystkim od minimalnej dozwolonej wysokości bieżnika, określanej przez przepisy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto, niezależnie od tego, czy opona jest eksploatowana czy wyłącznie przechowywana, następuje jej starzenie się, co jest wynikiem toczących się wewnątrz niej procesów chemicznych i fizycznych. Jednym z czynników wpływających niekorzystnie na oponę jest ozon zawarty w powietrzu. Ze względu na zjawisko starzenia się opon przyjmuje się (np. według badań firmy Michelin, a także zgodnie z normą PN-C-94300-7 „Ogumienie. Pakowanie, przechowywanie i transport”), że maksymalny okres przechowywania (pionowo i ze zmianą co 6 miesięcy punktu oparcia) opon po ich wyprodukowaniu to 3 lata. Natomiast maksymalny okres przydatności opony (zarówno do eksploatacji jak i przechowywania) to według zaleceń firmy Michelin - 10 lat. Zbieżne opinie publikują polskie serwisy internetowe, specjalizujące się w obrocie oponami samochodowymi.

Młyn

Szczegóły
Młyn – urządzenie do rozdrabniania substancji stałych (np. cementu w cementowniach).
 
Ze względu na rodzaj elementów rozdrabniających rozróżnia się młyny:
 
  • kulowe
  • młotkowe
  • walcowe
  • wibracyjne
  • żarnowe
  • młyn zbożowy
  • młyn węglowy
  • młyn elektryczny
  • młyn wodny

Nożyce do kabli

Szczegóły

Maszyna – w najogólniejszym znaczeniu cybernetycznym – wszelki układ względnie odosobniony, w jakim zachodzi przekształcanie (transformacja) zasilenia lub informacji. Określenie to obejmuje zarówno układy fizyczne naturalne (w tym organizmy żywe), jak i urządzenia techniczne oraz pewne obiekty abstrakcyjne.

Można wyróżnić:
  • maszyny zasileniowe (energetyczne w sensie szerszym) – jeśli przekształcane jest głównie zasilenie (energia), choć niezbędna jest w nich także informacja (w procesach sterowania i regulacji),
  • maszyny informacyjne – jeśli przekształcana jest głównie informacja, choć niezbędne jest w nich także zasilenie. Tak zdefiniowana maszyna informacyjna może mieć postać układu fizycznego (naturalnego lub sztucznego np. maszyna licząca), wirtualnego (maszyna wirtualna) lub abstrakcyjnego (np. maszyna Turinga).
W znaczeniu węższym (technicznym) maszyna jest to wyłącznie urządzenia techniczne (najczęściej złożone z wielu mechanizmów), służące do przekształcania energii lub wykonujące pracę (najczęściej mechaniczną, przez ruch swoich części).
 
Wyróżnia się:
 
maszyny energetyczne (w węższym sensie) – przetwarzające energię mechaniczną na inne rodzaje energii lub przetwarzające inne rodzaje energii na energię mechaniczną (maszyny napędowe – silniki), np.:
  • maszyna cieplna,
  • maszyna parowa,
  • turbina parowa,
  • silnik spalinowy,
  • maszyna hydrauliczna,
  • maszyna pneumatyczna,
  • maszyna elektryczna,
maszyny robocze – pobierające energię mechaniczną z maszyn napędowych (silników) i wykonujące pracę, w tym:
maszyny technologiczne – przekształcające surowce lub półwyroby w gotowe półwyroby lub wyroby,
maszyny transportowe – przemieszczająca ciała (zmieniająca ich położenie).

Aligator

Szczegóły

Hydrauliczne nożyce do złomu serii ALIGATOR służą do cięcia na zimno elementów wykonanych ze stali oraz metali kolorowych.

Wykorzystywane są w zakładach skupu i przetwórstwa złomu do cięcia złomowanych kształtowników, rur, blach oraz łamania szyn kolejowych lub tramwajowych.

Zalety nożyc do złomu serii ALIGATOR

Nożyce do złomu serii ALIGATOR w porównaniu do prasonożyc, nożyc montowanych na ramieniu koparki oraz nożyc o tradycyjnym napędzie mechanicznym mają względnie małe rozmiary, niską masę oraz charakteryzują się cichą pracą, jednocześnie zapewniając wysoką efektywność i bezawaryjność.
 
Nożyce do złomu serii ALIGATOR są również bardziej ekonomicznym rozwiązaniem, niż użycie do cięcia złomu palników gazowych. Wydajność nożyc ALIGATOR jest porównywalna z pracą nawet pięciu wykwalifikowanych pracowników przecinających złom za pomocą palników gazowych. Inwestycja w nożyce do złomu zwraca się już po 6 miesiącach od ich zakupu, dzięki oszczędnościom na pensjach pracowników, kosztach gazu oraz braku strat materiału, który dosłownie wyparowuje, gdy jest cięty palnikiem gazowym.
 
Obsługa jest łatwa i bezpieczna – nożyce ALIGATOR może obsługiwać pojedynczy pracownik, jedynie po podstawowym przeszkoleniu, bezpośrednio na stanowisku pracy.
 
Wszystkie nożyce do złomu serii ALIGATOR są produkowane zgodnie z Systemem Zarządzania Jakością ISO 9001:2008.
 
Parametry i ceny nożyc do złomu serii ALIGATOR są dostosowane do biznesu każdej wielkości.

Budowa i zasada działania nożyc do złomu ALIGATOR

Hydrauliczne nożyce do złomu serii ALIGATOR są zasilane prądem elektrycznym. Silnik elektryczny napędza pompę, która spręża ciecz w dwóch siłownikach hydraulicznych. Jeden odpowiada za pracę ramienia nożyc, drugi za pracę ramienia przytrzymującego. Ciecz pomiędzy siłownikami rozprowadzana jest przez elektrohydrauliczny zawór przełączający, co zapewnia równomierne rozłożenie siły docisku i cięcia.
 
Podczas pracy nożyc, ułożony na dolnej „szczęce” ALIGATORA materiał zostaje najpierw przytrzymany  przez ramię przytrzymujące, a następnie ucięty przez główne ramie nożyc. Efektywne cięcie umożliwia ciężar ramienia nożyc oraz odpowiednio zaprojektowane ostrza wykonane ze stali wysokiej jakości. Ostrza znajdują się na ruchomym i nieruchomym ramieniu nożyc. Każde ostrze posiada cztery robocze krawędzie. Gdy jedna krawędź zużywa się, obracamy ostrze, by korzystać z kolejnej.
 
Hydrauliczne nożyce do złomu serii ALIGATOR umożliwiają regulację wysokości rozwarcia nożyc. Gdy tniemy duże ilości, możemy obniżyć oba ramiona, skracając czas pomiędzy kolejnymi cięciami, co umożliwi szybką i efektywną pracę. Ramiona można podwyższyć, gdy trzeba przeciąć materiał o większych rozmiarach.
 
Nożyce są także wyposażone w automatyczny przełącznik szybkości, który dostosowuje siłę i szybkość pracy nożyc do grubości i oporu jaki stawia cięty materiał, oszczędzając tym samym energię elektryczną.
 
Hydraulicznymi nożyce do złomu serii ALIGATOR steruje się za pomocą wygodnego panelu kontrolnego – można w dowolnym momencie rozpoczynać pracę i zatrzymywać pracę.
 
 

Silniki elektryczne

Szczegóły

Silnik elektryczny – maszyna elektryczna, w której energia elektryczna zamieniana jest na energię mechaniczną.

Podział ze względu na sposób zasilania:

    zasilane napięciem stałym
        silnik elektryczny obcowzbudny, silnik prądu stałego z magnesami trwałymi
        silniki elektryczne
            bocznikowy, szeregowy
    zasilane napięciem przemiennym
        jednofazowe
            klatkowy, szeregowy
        trójfazowe
            klatkowy, liniowy, pierścieniowy
        zasilane dwustronnie
            synchroniczny, asynchroniczny-synchronizowany

Tworzywa sztuczne

Szczegóły

Tworzywa sztuczne – materiały składające się z polimerów syntetycznych (wytworzonych sztucznie przez człowieka i niewystępujących w naturze) lub zmodyfikowanych polimerów naturalnych oraz dodatków modyfikujących takich jak np. napełniacze proszkowe lub włókniste, stabilizatory termiczne, stabilizatory promieniowania UV, uniepalniacze, środki antystatyczne, środki spieniające, barwniki itp. Termin „tworzywa sztuczne” funkcjonuje obok często stosowanych określeń potocznych, np. plastik. Najściślejszym terminem obejmującym wszystkie materiały zawierające jako główny składnik polimer, bez rozróżniania, czy jest on pochodzenia sztucznego czy naturalnego, jest określenie „tworzywa polimerowe”.

Tworzywa polimerowe stanowią osobną grupę materiałów obok materiałów ceramicznych, metali i ich stopów oraz drewna, które, ze względu na budowę cząsteczek celulozy, również należy zaliczyć do naturalnych materiałów polimerowych.

Zaletami tworzyw sztucznych jest łatwość przetwórstwa (niskie koszty wykonywania dużych serii gotowych wyrobów w porównaniu do innych grup materiałów). Ta ostatnia cecha głównie zadecydowała o wielkim rozwoju przemysłu tworzyw polimerowych w XX wieku.

Wadami tworzyw polimerowych są: mała odporność na wysokie temperatury i mniejsze właściwości mechaniczne (np. twardość, podatność na pełzanie) w porównaniu np. do metali lub ceramiki. Pomimo że właściwości mechaniczne większości tworzyw polimerowych są mniejsze w stosunku do metali, to włókna z niektórych tworzyw polimerowych (np. aromatyczne poliamidy – Kevlar) mogą wykazywać większą wytrzymałość na rozciąganie (powyżej 3500 MPa) nawet w stosunku do wysokogatunkowych stali. Podobnie bardzo wysoką wytrzymałością charakteryzują się kompozyty polimerowe.

Do wad tworzyw polimerowych zalicza się bardzo długi czas rozkładu, jeśli człowiek dokonuje zaśmiecania nimi środowiska naturalnego, czy też podczas składowania ich na składowiskach odpadów. Od początku ich masowej produkcji 9% zostało poddane recyklingowi, 12% spalono, a 79% zostało wyrzuconych na składowiska odpadów[1]. Równocześnie tworzywa polimerowe stanowią doskonałe materiały wtórne do ponownego przerobu w technologiach recyklingu, gdzie na samym końcu powinny one kończyć „swoje życie” jako materiał opałowy, ze względu na wysoką wartość opałową, często porównywalną do węgla. Pomimo zaawansowanych technologii w spalarniach odpadów, które eliminują emisję szkodliwych związków do środowiska[potrzebny przypis], wciąż obserwuje się wysoki opór społeczny podczas wyboru lokalizacji spalarni odpadów. Spalanie tworzyw polimerowych w gospodarstwach domowych jest zabronione, m.in. ze względu na za niską temperaturę spalania, może powodować to emisję do atmosfery silnie trujących związków.

Plastik

Szczegóły

Plastik – potoczne określenie tworzywa sztucznego

Tworzywa sztuczne – materiały składające się z polimerów syntetycznych (wytworzonych sztucznie przez człowieka i niewystępujących w naturze) lub zmodyfikowanych polimerów naturalnych oraz dodatków modyfikujących takich jak np. napełniacze proszkowe lub włókniste, stabilizatory termiczne, stabilizatory promieniowania UV, uniepalniacze, środki antystatyczne, środki spieniające, barwniki itp. Termin „tworzywa sztuczne” funkcjonuje obok często stosowanych określeń potocznych, np. plastik. Najściślejszym terminem obejmującym wszystkie materiały zawierające jako główny składnik polimer, bez rozróżniania, czy jest on pochodzenia sztucznego czy naturalnego, jest określenie „tworzywa polimerowe”.

Tworzywa polimerowe stanowią osobną grupę materiałów obok materiałów ceramicznych, metali i ich stopów oraz drewna, które, ze względu na budowę cząsteczek celulozy, również należy zaliczyć do naturalnych materiałów polimerowych.

Zaletami tworzyw sztucznych jest łatwość przetwórstwa (niskie koszty wykonywania dużych serii gotowych wyrobów w porównaniu do innych grup materiałów). Ta ostatnia cecha głównie zadecydowała o wielkim rozwoju przemysłu tworzyw polimerowych w XX wieku.

Wadami tworzyw polimerowych są: mała odporność na wysokie temperatury i mniejsze właściwości mechaniczne (np. twardość, podatność na pełzanie) w porównaniu np. do metali lub ceramiki. Pomimo że właściwości mechaniczne większości tworzyw polimerowych są mniejsze w stosunku do metali, to włókna z niektórych tworzyw polimerowych (np. aromatyczne poliamidy – Kevlar) mogą wykazywać większą wytrzymałość na rozciąganie (powyżej 3500 MPa) nawet w stosunku do wysokogatunkowych stali. Podobnie bardzo wysoką wytrzymałością charakteryzują się kompozyty polimerowe.

Do wad tworzyw polimerowych zalicza się bardzo długi czas rozkładu, jeśli człowiek dokonuje zaśmiecania nimi środowiska naturalnego, czy też podczas składowania ich na składowiskach odpadów. Od początku ich masowej produkcji 9% zostało poddane recyklingowi, 12% spalono, a 79% zostało wyrzuconych na składowiska odpadów[1]. Równocześnie tworzywa polimerowe stanowią doskonałe materiały wtórne do ponownego przerobu w technologiach recyklingu, gdzie na samym końcu powinny one kończyć „swoje życie” jako materiał opałowy, ze względu na wysoką wartość opałową, często porównywalną do węgla. Pomimo zaawansowanych technologii w spalarniach odpadów, które eliminują emisję szkodliwych związków do środowiska[potrzebny przypis], wciąż obserwuje się wysoki opór społeczny podczas wyboru lokalizacji spalarni odpadów. Spalanie tworzyw polimerowych w gospodarstwach domowych jest zabronione, m.in. ze względu na za niską temperaturę spalania, może powodować to emisję do atmosfery silnie trujących związków.

Surowce wtórne

Szczegóły

Surowce wtórne - nazywane także odpadami i surowcami powtórnego zagospodarowania, powstają jako efekt uboczny procesów produkcji i dystrybucji (w tym przemieszczania i składowania). Zwroty mogą natomiast wynikać przede wszystkim z wad produktów, nadwyżek (określanych także mianem towarów wolno rotujących), dostarczenia niewłaściwych towarów odbiorcy. Należy w tym obszarze wyróżnić także przepływy produktów zużytych, które mogą stać się surowcem wtórnym lub także podlegać likwidacji, podobnie jak odpady.

Ze względu na charakterystykę przekazywanych obiektów działalność w zakresie zagospodarowania odpadów i surowców wtórnych w przedsiębiorstwie powinna być przede wszystkim traktowana jako element zorganizowanego w skali gospodarki całego kraju systemu powtórnego zagospodarowania oraz utylizacji odpadów. Odbiorcami mogą być w tym przypadku dostawcy produktów, jednak przede wszystkim są to określone jednostki wyspecjalizowane w utylizacji lub przetwarzaniu. Pomiędzy odbiorcami a dostawcami mogą również funkcjonować przedsiębiorstwa pośredniczące uprawnione do gromadzenia i przekazywania określonych rodzajów pozostałości.

Dane kontaktowe

MACHTEK 

Lytchett House ,13 Freeland Park

Wareham Road

Lytchett Matravers

BH16 6FA Poole

England, United Kingdom

 

tel: +44  7761 852 582

tel: +48 507 023 332

e-mail: biuro@machtek.pl

pl logo bottom

Jesteśmy firmą zajmującą się
produkcją i sprzedażą maszyn do recyklingu.

Oferujemy sprawdzone w praktyce maszyny,
o najlepszej relacji jakości i korzyści do ceny.